Je kijkt naar een debat in de Tweede Kamer en vraagt je af wat een Kamerlid nou eigenlijk opstrijkt aan het einde van de maand. Het salaris is officieel openbaar, maar het volledige plaatje, van nettoloon tot vergoedingen en wachtgeld, staat zelden op één plek bij elkaar. Wij van Mannenhub.nl zetten dat plaatje hier helder op een rij.
Wat een Kamerlid netto per maand overhoudt
Een Tweede Kamerlid verdient in 2026 een brutomaandsalaris van ongeveer €9.700. Dat klinkt fors, maar na loonheffing in de hoogste belastingschijf blijft daar netto ruwweg €5.500 tot €6.200 van over, afhankelijk van persoonlijke aftrekposten. Geen topinkomen voor iemand die 60 uur per week maakt, maar zeker een comfortabel salaris.
Dat brutobedrag is gekoppeld aan de zogeheten Bezoldigingswet politieke ambtsdragers. Die wet zorgt ervoor dat het salaris automatisch meebeweegt met de cao voor rijksambtenaren. Daardoor is er geen jaarlijkse politieke discussie over een loonsverhoging voor Kamerleden zelf.
Vergoedingen en toeslagen bovenop het basissalaris
Het basissalaris is niet het hele verhaal. Kamerleden ontvangen daarnaast een onkostenvergoeding van zo’n €1.200 per maand voor kosten die niet apart worden gedeclareerd. Denk aan representatiekosten en kleine werkuitgaven.
Wie buiten de Randstad woont en in Den Haag moet werken, heeft recht op een woonkostenvergoeding. Een Kamerlid uit Groningen of Zeeland kan zo een appartement in Den Haag (deels) vergoed krijgen. Reiskosten van en naar het werk worden volledig vergoed, ook voor reizen in het eigen werkgebied of kiesdistrict.
Fracties krijgen een aparte fractiebudget uitbetaald op basis van het aantal zetels. Dat geld is voor de fractie als geheel, niet persoonlijk voor het Kamerlid. Daarmee worden medewerkers, onderzoek en communicatie betaald.
Pensioenopbouw via het ABP
Kamerleden bouwen pensioen op via het ABP, het pensioenfonds voor overheidspersoneel. De opbouw verloopt gunstiger dan bij de meeste werknemers in de marktsector: het opbouwpercentage ligt hoger en ook de pensioengrondslag is royaal.
Belangrijk verschil met een regulier ambtenarenpensioen: Kamerleden waren tot voor kort al recht op pensioenuitkering na een bepaald aantal dienstjaren, ongeacht leeftijd. Dat systeem is de afgelopen jaren dichter bij het gewone ABP-pensioen gebracht, maar de opgebouwde rechten uit eerdere periodes blijven staan. Voor een doorgewinterd politicus met tien tot vijftien jaar Kamerervaring kan dat pensioen aanzienlijk oplopen.
Wachtgeld als je de Kamer verlaat
Wie niet herkozen wordt of zelf stopt, heeft recht op wachtgeld. De duur hangt af van hoe lang je Kamerlid was. Als vuistregel geldt: voor elk jaar dienstverband krijg je twee maanden wachtgeld, met een maximum van enkele jaren. In de praktijk betekent dit dat iemand die vier jaar in de Kamer zat, ruim een half jaar tot bijna een jaar wachtgeld ontvangt op basis van het oude salaris.
Daarnaast is er een re-integratieregeling. Je kunt gebruik maken van loopbaanbegeleiding en omscholingsgeld om de stap terug naar de arbeidsmarkt te maken. In de praktijk hebben de meeste oud-Kamerleden dat niet nodig: hun netwerk is groot genoeg om snel een nieuwe positie te vinden.
Salarisplaatje vergeleken
Om te begrijpen wat een Kamerlid verdient, helpt het om het naast andere functies te leggen.
| Functie | Bruto maandsalaris (indicatief) |
|---|---|
| Tweede Kamerlid | ca. €9.700 |
| Burgemeester middelgrote gemeente | €9.500 tot €11.500 |
| Rechter (rechtbank) | €6.500 tot €9.000 |
| Senior topambtenaar (DG-niveau) | €11.000 tot €14.000 |
| Europarlementariër | ca. €10.100 (Europees salarissysteem) |
Een Kamerlid verdient dus vergelijkbaar met een burgemeester van een middelgrote stad, iets meer dan een rechter en duidelijk minder dan een directeur-generaal bij een ministerie. Een Europarlementariër verdient iets meer, maar heeft ook hogere kosten omdat hij vaker in Brussel of Straatsburg verblijft.
Hoe word je eigenlijk Kamerlid
Je kunt je niet zomaar inschrijven. De route loopt bijna altijd via een politieke partij. Dat betekent: actief worden in de partij, opvallen in de lokale of provinciale politiek, en uiteindelijk op de kandidatenlijst komen voor de Tweede Kamerverkiezingen.
Op die lijst telt je positie. De topkandidaten worden via de lijstvolgorde gekozen, maar wie veel voorkeursstemmen haalt, kan ook van een lagere plek alsnog de Kamer in. De stemdrempel daarvoor ligt op een kwart van de kiesdeler, wat in de praktijk neerkomt op ruwweg 15.000 tot 20.000 stemmen, afhankelijk van de opkomst. Dat is haalbaar voor bekende lokale politici of kandidaten met een sterk mediaprofielc maar het is geen vanzelfsprekendheid.
Hoe een werkweek eruitziet
Een Kamerlid heeft geen negen-tot-vijf bestaan. Een typische week bestaat uit plenaire vergaderingen in de grote zaal, commissievergaderingen over specifieke thema’s zoals zorg, defensie of financiën, en fractievergaderingen intern met de eigen partijgenoten. Dat zijn al gauw drie tot vier volle dagen in Den Haag.
De rest van de week gaat op aan werkbezoeken, spreekbeurten in het eigen kiesdistrict, mediagesprekken, dossiervoorbereiding en e-mail. Het werk stopt zelden voor acht uur ‘s avonds. Kamerleden die ook nog woordvoerder zijn op een groot dossier als klimaat of financiën zijn structureel meer kwijt dan collega’s met een smallere portefeuille.
De minder zichtbare lasten
De werkdruk is hoog, maar dat is niet het enige. Media-aandacht betekent dat elke uitspraak, ook privé gedaan, kan uitmonden in een nieuwsbericht. Bedreigingen via sociale media zijn voor veel Kamerleden inmiddels dagelijkse realiteit; een deel van hen krijgt structurele beveiliging.
Het effect op het privéleven is groot. Relaties, kinderen, vrienden: ze concurreren allemaal met een agenda die zelden ruimte laat. Wij van Mannenhub.nl zien dit ook terug in gesprekken met mensen die in de politieke omgeving werken: de romantiek van het vak verdwijnt snel, en wie geen sterk privéfundament heeft, houdt het zelden lang vol.
Nevenfuncties: wat mag en wat moet je melden
Kamerleden mogen nevenfuncties hebben, maar zijn verplicht alle nevenfuncties openbaar te maken, inclusief of ze betaald zijn. Het register is publiek raadpleegbaar. In de praktijk varieert dit van commissariaatsfuncties bij maatschappelijke organisaties tot betaald adviseurschap of columnistwerk.
Betaalde nevenfuncties mogen, maar trekken altijd aandacht. Zeker als er een verband is met het eigen beleidsthema. Een Kamerlid dat zich bezighoudt met energiebeleid en tegelijk betaald adviseur is bij een energiebedrijf: dat levert gegarandeerd vragen op in de pers en in de Kamer zelf.
Wat er na de Kamer wacht
De meeste oud-Kamerleden landen goed en het netwerk dat je opbouwt in vier tot acht jaar politiek is aanzienlijk. Typische vervolgstappen zijn: bestuursfuncties bij (semi-)publieke organisaties, commissariaten, lobbyfuncties, toezichthoudende raden of een terugkeer naar de eigen vakwereld als adviseur of spreker.
Een kleiner deel maakt de stap naar Europees Parlement of gaat de bestuurlijke kant op als wethouder of staatssecretaris. Wie groot genoeg profiel heeft opgebouwd, vindt ook de weg naar het bedrijfsleven, vaak in een rol waar kennis van wet- en regelgeving of politieke verhoudingen direct waardevol is.
Het salaris van een Kamerlid is openbaar, geregeld via de wet en vergelijkbaar met andere hogere publieke functies. De combinatie van nettoloon, onkostenvergoedingen, pensioenopbouw en wachtgeld maakt het financieel redelijk, maar niet uitzonderlijk. Wie het alleen voor het geld zou doen, kiest de verkeerde baan. De werkdruk is zwaar, de privésfeer klein en de termijn onzeker. De aantrekkingskracht zit in de inhoud: invloed op beleid, zichtbaarheid en een netwerk dat je nergens anders zo snel opbouwt. Dat verklaart waarom sommigen er tien jaar inzitten en anderen na één termijn bewust stoppen.
